Rubryki
0 razy skomentowano

We’re Here | Melt! Festival 2016 (14-17.07.16)

Dodany przez | 26/07/2016
 

This year’s edition of Melt! Festival opened my eyes to the festival market. I consider this event as one of the best I had the opportunity to see.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

A few days before:

Imagine yourself with your feet dangling over the egde of a comfortable sofa with a laptop on your lap and a browser full of information about the Melt! Festival and the place in which it is organized. You just sit and think that you really don’t know what to expect. In a few days you’re going to visit some small town somewhere in Germany and spend a few days in an open industrial museum, where festivals are organized several times a year. On the map you can see a lake with a concrete tip and in the pictures you can find incredible views, machines looking as if they were sent down to earth by aliens. It looks good, but there is this obvious fear that in the age of the Internet reality confronted with virtual information won’t bring the expected joy. This brings about the idea of not expecting too much.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

First impression:

Not expecting too much is absolutely the opposite approach you should take. You can expect the best of this place. I took my first walk among iron buildings and scenes hidden in the midst of it with my mouth wide open. In fact, you don’t know on what exactly you should focus your attention: huge machines like in the Star Wars movies, the line in front of the main stage, from which you can zip down and wave legs a few meters above the ground to scan the surroundings, brick buildings with scenes tucked wherever it was possible, food trucks area (with the best ice cream I’ve ever eaten in between) with a tuft of trees lit with charming garden lights. Next a small forest, the beach (and another two scenes), wooden terrace, hammocks, festival cinema. And what’s most important of all – people with such wide smiles, that are impossible to find in Poland. Germans made a great impression on me a year ago, during Lollapalooza. This time, however, the matter came forward. Freedom of the mind, which infects people in circumstances of Melt! Festival can not be compared to that in other places that I visited. After a weekend spent on Melt! you feel beautiful, complex-free and grab a really solid dose of ease, which I consider to be strongly missing in daily life.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Set-up:

Melt!’s festival culture is the same as I described it year ago after Lollapalooza. Distinct improvement for the participants is normal currency payment, instead of any vouchers, coupons or electronic payments. Furthermore, organizers allow bringing beverages in up to 1 litre cartons. When buying drinks you obtain a token, which handed back together with the cups and bottles guarantees the return of the deposit, what mobilizes people to maintain order and eco-thinking during the festival.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

The camping site differs from the Polish ones in the way people prepare for the stay in it. It seems that Germany is a ‘camping country’. Festival participants are fully equipped and what’s more – they don’t bother with losing anything. The mentality and habits raise a very high social confidence and no one sees any problem with leaving supply of money and electronics that would normally make useless burden in festival participants pockets in Poland. At the campsite people are allowed to bring every provisions and alcohol. There is also a food area with a very wide offer of products from many different vendors and festival shops, including a powerbank rental and stand with the camping equipment. The prices of all products are slightly lower compared to prices of the same products sold in the festival area. There are no cubicles in the shower area, but it seems not to bother anybody – probably in Poland it would be inconceivable to take a shower with five other people in the same room. You can find toilets almost everywhere, so you do not have to plan a special trip anytime you need to use it. It seems that as a country we still need decades of experience to develop better habits and constitute festival rules that could bring us closer to the convenient German festival reality.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

There are well-prepared maps useful for navigating among all festival areas and a festival mobile application that allows you to customize your concert plan. There are also festival buses riding from the camp to festival area that take participants to and from concerts even though the distances are not that long for this type of event. If someone decides to take a walk to tent then has a chance to pass by the quiet lake, which reflects the landscape of industrial buildings, lit spectacularly at night.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Lineup:

Melt! can be defined as electronic music event. There is majority of DJ’s accompanied with MC among festival performers. Of course tight schedule also includes many artists from different music trends. And here we come to the point of this text.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Best performances of the festival:

Deichkind. Unquestionable number one of the festival. I heard them live a year ago for the first time. This time, in a short before-gig conversation with my festival native companion, to my word of regret that I have no idea what genre they represent I heard that no one knows. It turns out music really is a universal means of communication and language barriers are not a problem in the reception of a performance like that. My biggest dilemma while writing this text was whether I should dedicate the separate one just for Deichkind’s performance. Without any doubts it was the best music show I’ve ever seen in my life. And I’m fully aware of what I say. Never before have I had a chance to participate in such complex, solicitously prepared and consistent (despite many absurdities) concert. Stage design consisted of a mobile platforms built of movable modules, which allowed height and lighting effects differentiation. The whole visual concept was based on a group of dancers and the band, whose members were dressed up as a modern ninja fighters, which defined character of all choreographies. The whole crew ranged on moving, angular, modern scenery did an electrifying impression. Every second, every movement was planned. Each moment added little touch of loose. Finally artists went into crowd on mobile, huge barrel. The last song was traditionally performed with every possible element of total absurdity. Well, my supposable role is to professionally write about what I’ve seen with the aim of enabling you to imagine everything. But just take a man who has uncontrollable imagination. Multiply that three times. Add loving audience, solid funds, professional stage solutions and modern technologies. The result is Deichkind – set of completely other-worldly individuals who carry seemingly impossible scenarios into execution. Thus, I can’t see any possibility to describe what I saw, well enough for everybody to feel what really happened there. The only thing I can do is forbid you from missing the closest opportunity to see what these guys do. Seriously.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Disclosure. For some reason I had trouble with loosening up during most shows. Probably it was caused by significant differences in the behavior of Polish and German audience. And I’m not even sure if I should call it German – it is worth mentioning that this was probably the most international mix of festival participants which I was part of. But about the concert! Thanks to guys from Disclosure something snapped and I started jumping like crazy. It needs to be said, that they did their work best they could. They played all expected hits, built very positive energy and light projections helped create the atmosphere.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Jamie Woon. He showed up, sang, thanked the audience and left the stage. A simple concert, fairly early performance with basic instruments and accompanying vocals. The key is that Jamie Woon is just damn good at what he does.

Ho99o9. These gentlemen are a supernatural phenomenon, representatives of the most complex musical form, pure rave, which does not fit the definitions of existing genres. To define it in any way it’s something between noise and trashcore rap. It’s full of everything, mostly energy. I was lucky to see those wild performers during last year’s OFF Festival and then see them again abroad, during Melt!. Bloodcurdling projections and abstract artists image are their showpiece.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Mura Masa. It’s enough to say that thanks to them I could have fun on one of the best parties of the festival.

Digitalism. As mentioned above.

Let-downs of the festival:

As it turns out organizers of Melt! Festival aren’t letting themselves for any mistakes. There’s no one who does something wrong. There was an absolute lack of unsuccessful performances.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

Verdict:

+ You can dress up however you want, mix all the colors, use paint, glitter and colored ribbons. You create a circus spectacle, the end of which you do not want to watch, you just want this to last for ever.

+ You feel beautiful, you feel that the people around you are beautiful, no one lets your complexes grow on you and you wake up with nothing but a wide smile on your face.

+ After you eat something good in the food area and lay down on grass among the woods or on the beach, you take a pleasant walk along the lake to watch / listen / experience concerts of well-known and not–that–well-known artists.

+ You raise your tired eyes to the sky and see unbelievable industrial inventions lit so beautifully that you can’t believe that’s not a dream.

+ When you put your head out of the tent in the morning the only thing you find are people smiling to each other.

– Even festival like that has to come to an end.

phot. Kamila Jasińska

phot. Kamila Jasińska

If any of you want to go through truly refreshing, rich in aesthetic and emotional experiences, mind-relaxing and full of good musical holidays – Melt! Festival is a place on the festival map to tick. I urge organizers of biggest Polish festivals to visit and learn from true professionals. This festival is neither for superficiality and blogger fashion shows nor for people looking down on each other, ruining the fun and not aware of what festival freedom is. Melt! Festival is praise of joy, worship of light and illusion and a place for those, who among global commercialization want to find a place where they can meet good artists with company of conscious festival participants and relaxed organizers. Melt! Festival is not overcrowded, it isn’t tiring and damaged by attractions for people who have lost the idea of ​​musical event. Melt! Festival is my next place on earth.

Melt! Festival (phot. Kamila Jasińska)

Tegoroczna edycja Melt! Festivalu otworzyła mi oczy na festiwalowy rynek. Z miejsca uznaję ten event za jeden z najlepszych, na jakim miałam okazję się pojawić.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Parę dni przed:

Wygodna kanapa, ciepły kocyk, laptop na kolanach i przeglądarka pełna informacji o Melt! Festivalu i miejscu, w którym się odbywa. Człowiek siedzi sobie, macha nogami i myśli, że w zasadzie nawet nie wiadomo czego się spodziewać. Za parę dni ma pojechać do maleńkiego miasteczka gdzieś w Niemczech i spędzić kilka dni w industrialnych klimatach otwartego muzeum przemysłowego, w których parę razy w roku organizowane są festiwale. Na mapie jeziorko z betonowym cypelkiem, a zdjęciach zupełnie niestworzone widoki, maszyny jak zesłane na ziemię przez kosmitów. Wygląda nieźle, ale oczywistą jest obawa, że w dobie internetu rzeczywistość zderzona z wirtualnymi informacjami nie przyniesie oczekiwanej radości. Powstaje więc myśl, żeby nie spodziewać się zbyt wiele.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Pierwsze wrażenie:

Myśl, żeby nie spodziewać się zbyt wiele, jest zupełnie niepotrzebna. Po tym miejscu można się spodziewać wszystkiego, co najlepsze. Mój pierwszy spacer pośród żelaznej zabudowy i rozmieszczonych w niej scen odbyłam z szeroko rozdziawionymi ustami. W zasadzie nie wiadomo na czym właściwie skoncentrować uwagę. Olbrzymie maszyny jak w Star Warsach, przed głowną sceną lina, na której można sobie zjechać i machając nogami kilka metrów nad ziemią popatrzeć na wszystko z wysokości, ceglane budynki z scenami wciśniętymi, gdzie to tylko możliwe, alejka food trucków (z najlepszymi lodami, jakie jadłam w życiu, pomiędzy) z kępką drzew oświetloną uroczymi ogrodowymi światłami. Dalej niewielki lasek, plaża (i kolejne dwie sceny), drewniany tarasik, hamaki, festiwalowe kino. A co w tym wszystkim najważniejsze – ludzie o tak szerokich uśmiechach, jakich tu w Polsce się nie spotyka. Niemieckie społeczeństwo już rok temu, podczas Lollapaloozy, wywarło na mnie wrażenie. Tym razem jednak sprawa zaszła nieco dalej. Swoboda umysłu, jaką zaraża się człowiek w okolicznościach Melt! Festivalu nie daje się porównać do panującej w innych miejscach, które odwiedziłam. Po spędzonym tam weekendzie człowiek czuje się piękny, pozbawiony kompleksów i łapie naprawdę solidną dawkę luzu, którego tutaj na co dzień wszystkim niewątpliwie brakuje.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Organizacja:

Kultura festiwalowa jest taka, jak to opisałam przed rokiem po Lollapaloozie. Skutecznym i bardzo wyraźnym ukłonem w stronę uczestników jest używanie waluty, zamiast jakichkolwiek bonów, kuponów czy elektronicznych płatności. Ponadto organizatorzy zezwalają na wnoszenie ze sobą litrowych napojów w kartonach. Przy zakupie drinków otrzymuje się żeton, który po oddaniu wraz z opakowaniem gwarantuje zwrot kaucji, co z kolei mobilizuje do utrzymania względnego porządku na terenie festiwalu.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Same pola namiotowe o tyle różnią się od polskich, że przygotowanie festiwalowiczów do pobytu jest zauważalnie inne. Wygląda na to, że Niemcy są ludźmi campingu, posiadają pełne wyposażenie ułatwiające życie każdemu turyście i co więcej – nie martwią się w ogóle o ich utratę. Mentalność i przyzwyczajenia wzbudzają bardzo wysokie zaufanie społeczne i nikt nie widzi problemu z zostawieniem zapasu pieniędzy i wszelkiego sprzętu, który normalnie obciąża kieszenie i nerki/plecaki festiwalowiczów w Polsce. Na polu namiotowym można się pojawić z pełnym prowiantem żywnościowo-alkoholowym. Znajduje się tam również gastrostrefa z bardzo szerokim wyborem produktów od wielu różnych dostawców i sklepy festiwalowe, w tym też wypożyczalnia powerbanków czy stoisko ze sprzętem campingowym. Ceny wszystkich produktów są nieco niższe w stosunku do tych samych, sprzedawanych na terenie samego festiwalu. Prysznice to klasyczne pomieszczenia „sportowe”, w których nie ma kabin, ale też żadnego stresu – prawdopodobnie w Polsce coś takiego byłoby nie do pomyślenia. Na całym terenie toalety są co krok, więc nie trzeba planować specjalnych wycieczek, żeby ulżyć potrzebom. Zdaje się, że jako kraj potrzebujemy jeszcze kilkudziesięciu lat doświadczeń, żeby zbudować lżejsze dla psychiki nawyki i reguły festiwalowe, żeby choć trochę móc dorównać przyjaznej i lekkiej, niemieckiej codzienności festiwalowej.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

W odnalezieniu się pomagają dobrze przygotowane mapki oraz festiwalowa aplikacja, która pozwala na spersonalizowanie planu koncertów. Z terenu noclegowego systematycznie kursują autobusy, które zabierają uczestników na teren koncertowy mimo, że odległości wcale nie są specjalnie duże, jak na tego typu imprezę. Jeśli ktoś jednak zdecyduje się na pieszą wycieczkę ma okazję pooglądać spokojne jeziorko, w którym odbija się krajobraz industrialnej zabudowy, w nocy naprawdę spektakularnie oświetlonej.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Lineup:

Melt! spokojnie można uznać za festiwal muzyki elektronicznej. Spośród licznych wykonawców wyraźną większość stanowili Dje z ewentualnym towarzyszeniem MC. Oczywiście w ciasnym harmonogramie pojawiły się również liczni przedstawiciele innych nurtów. I tutaj przechodzimy do sedna.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Najlepsze koncerty festiwalu:

Deichkind. Bezsprzeczny numer jeden całego festiwalu. Pierwszy raz słyszałam ich na żywo rok temu. Tym razem w krótkiej przedkoncertowej rozmowie z moim festiwalowym, tubylczym towarzyszem na moje słowo żalu, że nie mam pojęcia o czym w zasadzie mówi muzyka tej grupy usłyszałam, że w zasadzie to nikt nie wie. Okazuje się że istotnie muzyka jest na tyle uniwersalnym środkiem przekazu, że język nie stanowi problemu w odbiorze takiego występu. Podczas pisania tego tekstu moim największym dylematem było, czy nie poświęcić temu koncertowi oddzielnej publikacji. Bez wątpienia było to najlepsze show muzyczne, jakie widziałam w swoim życiu. I mam tu pełną świadomość swoich słów. Nigdy przedtem nie miałam okazji uczestniczyć w tak rozbudowanym, pieczołowicie przygotowanym, mimo wielu absurdów spójnym i absolutnie powalającym koncercie. Na scenografię składały się mobilne platformy zbudowane z ruchomych modułów, co pozwalało na różnicowanie wysokości i efektów świetlnych. Koncept wizualny opierał się na grupie tancerzy oraz samym zespole, których członkowie zostali ucharakteryzowani na nowoczesnych ninja fighterów, co siłą rzeczy nadało charakter choreografiom. Cała ekipa ustawiona na ruchomej, kanciastej, nowoczesnej charakterem scenografii robili piorunujące wrażenie. Każda sekunda, każdy ruch był zaplanowany. Co moment pojawiały się małe akcenty nieco rozluźniające formułę. Koniec końców artyści wyjechali w tłum na mobilnej, kilkumetrowej beczce. Ostatni utwór został wykonany tradycyjnie z każdym możliwym elementem całkowitego absurdu. Taka niby jest tu moja rola, żeby sprawnie opisać słowami to, co miałam okazję obejrzeć. Wyobraźcie sobie jednak człowieka, który ma wyobraźnię, której nie potrafi okiełznać. Pomnóżcie to razy trzy. Dajcie do tego kochającą publikę, solidne fundusze, profesjonalne środki i nowoczesne technologie. Wynikiem jest Deichkind, jako zbiór zupełnie wyrwanych z normalności jednostek, które realizują na scenie scenariusze pozornie niemożliwe do fizycznego wykonania. Tym samym nie widzę realnej możliwości opisania tego co zobaczyłam na tyle dobrze, żeby każdy mógł odczuć co się tam naprawdę wydarzyło. Jedyne, co mogę zrobić, to zabronić wam przegapienia możliwości zobaczenia tego, co robią ci panowie, kiedy tylko nadarzy się okazja. Serio.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Disclosure. Z jakiegoś powodu miałam trochę kłopotu z rozkręceniem się na większości koncertów. Prawdopodobnie wynika to ze znacznych różnic w zachowaniu polskiej i niemieckiej publiki. O ile można ją nazwać niemiecką – warto wspomnieć, że to był chyba najbardziej międzynarodowy zbiór festiwalowiczów, którego byłam częścią. No ale koncert! Dzięki chłopakom z Disclosure coś we mnie pękło i wyskakałam się jak szalona. Trzeba im oddać, że zrobili swoją robotę dobrze. Zagrali wszystkie oczekiwane hity, zbudowali bardzo fajną energię, a światła i projekcje pomogły atmosferze narastać.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Jamie Woon. Wyszedł, zaśpiewał, podziękował publice i zszedł ze sceny. Prosty koncert, dość wczesny występ, na scenie on, instrumenty i wokale towarzyszące. Sęk w tym, że Jamie Woon jest po prostu cholernie dobry w tym jak wykonuje swoją muzykę.

Ho99o9. Ci panowie to zjawisko nadprzyrodzone, przedstawiciele najbardziej skomplikowanej formy muzycznej, czystego rave’u, który nie wpisuje się w definicje istniejących gatunków. Pełno tam wszystkiego, a najwięcej energii. Tych zwierzęcych wykonawców miałam szczęście poznać na zeszłorocznym OFF Festivalu i zobaczyć teraz ponownie za granicą. Mrożące krew w żyłach projekcje i abstrakcyjne zachowania artystów to ich wizytówka.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Mura Masa. Wystarczy jeśli powiem, że dzięki nim przeżyłam jedną z lepszych imprez festiwalu.

Digitalism. Jak wyżej.

Zawody festiwalu:

Okazuje się, że organizatorzy Melt! Festiwalu nie dopuszczają możliwości, żeby pojawił się tam ktoś, kto robi coś źle. Absolutny brak nieudanych występów.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Werdykt:

+ Możesz ubrać się w cokolwiek chcesz, mieć na sobie wszystkie kolory tęczy, farby, brokat i kolorowe wstążki. Tworzysz cyrkowy spektakl, którego końca nie chcesz oglądać, chcesz po prostu, żeby trwał.

+ Czujesz się piękny, czujesz że ludzie dookoła są piękni, nikt nie podsyca twoich kompleksów i budzisz się z bananem na twarzy.

+ Jak już zjesz coś dobrego w gastrostrefie i wylenisz się w lesie lub na plaży, to odbywasz przyjemny spacer wzdłuż jeziora, żeby obejrzeć/posłuchać/przeżyć fantastyczne koncerty znanych i mniej znanych artystów.

+ Zmęczony spoglądasz ku górze na wszystkie dominujące nad tobą industrialne wynalazki oświetlone tak, że nie wierzysz, że własnie nie śnisz.

+ Gdy wystawiasz rano głowę z namiotu nie spotyka cię nic innego, niż uśmiech innego człowieka.

– Nawet taki festiwal musi się kiedyś skończyć.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Jeśli ktokolwiek z was chce przeżyć prawdziwie odświeżające, obfitujące w doznania estetyczne i emocjonalne, relaksujące umysł i dobre muzycznie wakacje – Melt! Festival to punkt na festiwalowej mapie do odhaczenia. Zachęcam organizatorów największych polskich festiwali do odwiedzin i czerpania nauk od prawdziwych specjalistów. Ten festiwal to nie jest miejsce na powierzchowność i blogerskie pokazy mody ani też miejsce dla ludzi patrzących na siebie z góry, rujnujących sobie zabawę i nie wiedzących na czym polega koncertowa swoboda. Melt! Festival to pochwała radości, kult światła i iluzji i miejsce dla tych, którzy w globalnej komercjalizacji chcą się znaleźć w miejscu, gdzie usłyszą dobrych artystów przy towarzyszeniu świadomych festiwalowiczów i niepospinanych organizatorów. Festiwal nie jest przeludniony, nie jest męczący, nie jest zasyfiony atrakcjami dla ludzi, którzy gubią idee muzycznego eventu. Melt! Festival to moje kolejne miejsce na ziemi.

Melt! Festival (fot. Kamila Jasińska)