0 razy skomentowano

We’re Here | Lollapalooza Berlin 2015 (12-13.09.15)

Dodany przez | 18/09/2015

For several months I had been trying to prepare myself for Lollapalooza Berlin Festival. And finally I went there.

As soon as I picked my press credentials and checked in the press area, encountering amiable and ever-smiling festival staff, I noticed that organizers tried to make each guest feel comfortable there. There was no place for whims and pathos. First thing you notice about the festival is its comic-book-ish setting, beaming with colours. It should be also noted that Lolla is playful and laidback, which actually seems quite logical – young German society is very liberal, which strongly reflects on the festival itself. Thus, the rules at Lolla are not as harsh as at Polish festivals. Not only the audience can bring drinks and food onto festival grounds, but also food and alcohol can be brought to the concert zone, with no limits, as near to the stage as one would wish, as long as it has been bought in the gastronomic zone, of course (there are no separations within whole event ground). Payments are made with electronic bracelets that can be recharged at special points which works probably better than coupons (although,  unfortunately, attractions found in German events can be more expensive to the Polish złoty users)

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

The concerts themselves take place on many different stages – two Main Stages, Alternative one, laser Perry’s Stage and Kidzapalooza. The line-up is densely filled and despite the fact that performances overlap, concerts are planned logically and strategically. The whole event lasted two days and gathered about 50 thousand spectators this year, which resulted in huge queues at the food stalls and toilets, half of which were closed due to their malfunctions, which frustrated festival guests.

My discoveries at the festival:

Maybe not exactly discoveries, but the first opportunities to see these bands live. I sincerely envied Germans their musicians.

Seeed. Simply amazing. They busted one of the Main Stages to pieces. A large squadron of musicians was set on multilevel decks, a kaleidoscope of instruments, commercial dub music with big dose of class. The stage sparkled with dozens of lights and musicians and singers, pulsating to Jamaican rhythms, presented coherent choreographic scenario. This concert infected everybody with positive energy, spilled a million smiles onto a large audience. The concert was dynamic and I can boldly say that the artists’ performance and understanding of the music represented the highest class. After all, you don’t hear A wonderfull life by Black or Timberlake’s Sexy Back in a rasta remix played by relaxed handsome black-skinned men with dreadlocks too often, right? Seeed is the absolute master of arrangements of popular songs, that make the audience feel the genuine exotic Jamaican spirit. Musicians arrived with a spectacular American drum quartet, a feast for your eyes and ears. The whole team has a daunting set of vocal and instrumental skills, and a multi-genre musical potential and I’m willing to spend big money to see them live again. The whole performance relied on perfect synchronization of many committed drummers, so it was impossible not to swing to the music. At this concert I drifted completely away, smiling all the time and I happily go back to the recording provided by Lollapalooza organizers.

Deichkind. Veritable madness. Some time ago a friend of mine sent me one of their pieces and I thought them to be lunatics. During the concert I had the opportunity to verify my opinion. The band is a blend of expressive and completely uncontrollable performers. Madness can be seen in their eyes, felt in their movements and heard in their voices. I don’t think I’d seen so many props on anyone’s concert. Literally anything you could think of was on the stage, I fool you not – from an inflatable castle to a skirt with tissue paper fringes, which, covering practically nothing, swirled on the hips one of the musicians throughout the last piece. Deichkind concentrated on delivering a bold show, which turned out just right for the audience.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Favorite stage:

Perry’s Stage. Lots of  beams, bass and lasers, a place forbidden for people with diagnosed epilepsy. A lot of smoke, a little of pyrotechnics, intense and completely crazy graphic productions. This is the place where electronics, club atmosphere and heavy drops ruled. he Light show was really thought through and it didn’t let you leave this zone.

Verified quality:

Muse. No need to say much. Gentlemen played a powerful concert of great quality. They didn’t disappoint, prepared a stage setting, gave performance in a good taste and there’s nothing to reproach.

Zuza Sosnowska about Muse:

At 9.30 pm the thrilling sounds of Psycho from Muse’s newest album called Drones set the Lollapalooza on fire. Guys from Teignmouth gave us a stunning show, which combines an explosion of confetti and streamers with huge black balloons jumping above the public. But the most powerful was the variety of their music – package of songs you can call heavy, disquieting, harmonious, bombastic, electronic or even pop ones. It all sounded amazing but I have to admit that Bellamy’s voice cracked down at some points. Lucky for him, the singing of a huge crowd was sometimes louder and you couldn’t hear any failings. Maybe Muse’s idea of not doing rehearsals before concerts might not always pay off, but for sure it brings us a fully honest listening experience. On the other hand, Dominic Howard is the one who deserves the biggest applause. Lollapalooza’s gig was my 4th chance to hear Muse live and this time I was lucky to see the drummer at his best. He played so intensively that he nearly stole the show. Although at the same time another great band – Tame Impala – was playing on the Second Main Stage I didn’t have any problem deciding which concert I want to attend. The British crew is the best with creating the unforgettable live shows which at the same time don’t interfere with appreciating a good music experience. What’s even better – thanks to perfectly well chosen special effects, you can reach some amazing out-of-this-world state which describes Muse so well.

Glass Animals. I must say that this concert impressed me a lot. The band’s sound would actually be the perfect soundtrack to a documentary about animals from the land of glass people. Voiced temperament inserts definitely suited me.

Sam Smith. It was a concert during which people could catch a breath, something for fans of romantic pop. Main Stage shone like it was studded with crystals, warm light floated during the presentation of well-known, subtle singles.

Biggest shock:

Parov Stelar Band. The musicians simply emanated with sex, presented a well-prepared show in which everything from start to finish was perfectly planned and the atmosphere they caused made them come off  spontaneous, energetic and deeply authentic. It was a mesmerizing performance during which the entire audience rocked to the hot rhythm – the crowd  became a human sea pulsating to holiday sounds. The exchange of energy between performers and audience was flawless, the band leader, as if cut out from a music clip, led the performance very confidently and the rest of musicians in black and white with their sunglasses and brass loops kept the squeak and the craze among listeners going.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska


Little Dragon. That concert was supposed to surprise by its unique atmosphere but shocked only by the absence of the expected depth of sound and vocal purity.

Macklemore & Ryan Lewis. I saw them in Poland on individual concert, while at Lolla it was closing first day of the whole event. I expected firecrackers, and received well known and a little bit boring material and a complete lack of freshness.

Personal favourite:

Dog Blood. For the uninformed – it is a project of Skrillex and Boys Noise. When Skrillex plays Prodigy, the air breaks. My reaction was predictable. With all my dedication to heavy bass I got the dose of rave that I needed. I also learned that you can shatter a tooth – look how much fun you can have at a Skrillex mosh pit. There is only one word to describe what was happening in the crowd and on stage – madness. It was a healthy dose of musical pulp. This show I consider to be far superior to the individual one which Skrillex gave last winter in Gdansk.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska


This festival is made for those who like alcohol, clubs and good party. Lollapalooza is a place without rules compared to similar Polish events. It’s definitely a liberal event worth its fame and the number of visitors.

Lollapalooza (fot. Kamila Jasińska)

Od kilku miesięcy nastawiałam się na wrześniowy wyjazd na berlińską odsłonę Lollapalooza Festivalu. No i pojechałam.

Gdy tylko odebrałam akredytację i zameldowałam się w strefie press, spotykając po drodze przesympatycznych i wiecznie uśmiechniętych pracowników festiwalu, zauważyłam, że organizatorzy postarali się o to, żeby każdy z gości poczuł się komfortowo. Nie było tam miejsca na kaprysy i patos. Pierwsze, co zauważa się na tym evencie, to eksplodująca kolorami komiksowa oprawa. Na wstępie należy też zaznaczyć, że Lolla jest swawolna i swobodna, co z resztą jest raczej oczywiste – młode niemieckie społeczeństwo jest bardzo wyzwolone i mocno odbija się to na festiwalu. Tym samym regulamin Lolli nie jest tak zaostrzony, jak na polskich festiwalach. Publiczność może swobodnie wnosić napoje oraz jedzenie na teren eventu, kupione w strefie gastro alkohole i żywność można bez żadnych oporów wnosić pod scenę (strefy nie są od siebie w żaden sposób oddzielone). Płatności dokonuje się tam elektronicznymi bransoletkami, które można doładować w punktach do tego przeznaczonych i co sprawdza się chyba lepiej niż bony (chociaż w przeliczeniu na polską walutę festiwalowe atrakcje są drogie).

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Same koncerty podzielone są na wiele scen – dwie główne, scenę alternatywną, laserową Perry’s Stage i Kidzapalooza. Line up jest gęsto wypełniony, i pomimo, że występy wciąż się pokrywają, to koncerty są planowane z logiką i strategią. Cały event trwa dwa dni i w tym roku zgromadził około 50 tysięcy widzów, co skutkowało dramatycznymi kolejkami do stoisk z jedzeniem i toalet, z których połowa uległa awarii, co sfrustrowało festiwalowych gości.

Moje odkrycia festiwalu:

Może nie tyle odkrycia, o ile pierwsza okazja, żeby zobaczyć te bandy na żywo. Szczerze pozazdrościłam Niemcom ich wykonawców.

Seeed. Coś niesamowitego. Roznieśli jedną z głownych scen na kawałeczki. Bardzo liczna formacja ustawiona na wielopoziomowych podestach, kalejdoskop instrumentów, komercyjne duby z klasą. Scena skrzyła się dziesiątkami świateł, a pulsujący w jamajskich rytmach instrumentaliści i wokaliści prezentowali spójny choreograficzny scenariusz. Ten koncert zarażał pozytywną energią, rozlał na liczną publikę milion uśmiechów. Dynamika koncertu była wysoka, a wykonania śmiało określam jako te najwyższej klasy. W końcu nieczęsto słyszy się Wonderfull life zespołu Black czy Sexy back Timberlake’a w rasta remiksie wychillowanych czarnoskórych przystojniaków z dredami. I to po niemiecku. Seeed jest absolutnym mistrzem aranżacji popularnych kawałków, które nabierają egzotycznego brzmienia i jamajskiego ducha. Zespół przyjechał z widowiskowym kwartetem werblowym z Ameryki, który cieszył oczy i uszy. Cała ekipa dysponuje onieśmielającym warsztatem wokalnym i instrumentalnym, ma wielogatunkowy potencjał muzyczny i jestem gotowa wydać duże pieniądze, żeby znowu zobaczyć ich koncert. Cały występ oparł się na idealnym synchronie wielu zaangażowanych bębniarzy, nie sposób więc było nie bujać się przy takiej muzyce. Na tym koncercie kompletnie odpłynęłam cały czas się uśmiechając i z chęcią wracam do nagrania, które udostępnili organizatorzy Lolli.

Deichkind. Istne wariactwo. Jakiś czas temu przyjaciel podesłał mi ich kawałek, już wtedy zdefiniowałam ich jako szaleńców. Podczas koncertu miałam okazję potwierdzić tę opinię. Zespół to zlepek ekspresywnych i kompletnie nieokiełznanych wykonawców. Szaleństwo mają wypisane w oczach, ruchach, głosach. Tylu akcesoriów jeszcze chyba u nikogo nie widziałam. Na scenie pojawiło się wszystko co można wymyślić – od dmuchanego zamku po spódniczkę z bibułkowych frędzli, która praktycznie nic nie zakrywając wirowała przez cały ostatni kawałek na biodrach jednego z wykonawców. Deichkind postawił na śmiałe show, na którym publiczność doskonale się odnalazła.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Ulubiona scena:

Perry’s Stage. Światła, bas, lasery, miejsce zakazane dla ludzi z epilepsją. Dużo dymu, trochę pirotechniki, intensywne i całkowicie postrzelone produkcje graficzne. Na tej scenie królowała elektronika, klubowe klimaty i ciężkie dropy. Widowiska świetlne były naprawdę przemyślane i nie pozwalały odejsć spod sceny.

Potwierdzona jakość:

Muse. Nie trzeba wiele mówić. Panowie zagrali potężny koncert świetnej jakości. Nie zawiedli oczekiwań, przygotowali oprawę sceniczną, dali występ w klimacie i nie można im niczego zarzucić.

Zuza Sosnowska o Muse:

O godzinie 21:30 Lollapaloozą zawładnęły porywające dźwięki utworu Psycho pochodzącego z najnowszego krążka „Drones” brytyjskiej formacji Muse. Trójka z Teignmouth zapewniła zgromadzonej publice show w najlepszym stylu, włączając w to eksplozję konfetti i serpentyn podczas Mercy czy ogromne, czarne balony, które krążyły nad publiką przez kilkanaście ostatnich minut występu. Jednak przede wszystkim fanów porwała muzyka – kawałki ciężkie, niepokojące, melodyjne, pompatyczne, elektroniczne, a nawet lekko popowe. Czyli przekrój przez całą, niezwykle różnorodną, twórczość Muse. Muszę jednak przyznać, że tego wieczoru głos Bellamyego załamywał się w niektórych momentach, co jednak zagłuszane było przez rozśpiewany tłum przed sceną. Być może koncepcja Muse o nieprzeprowadzaniu prób przed koncertami nie zawsze niesie ze sobą dobre skutki, ale na pewno dostarcza wyjątkowo prawdziwych wrażeń emocjonalnych. Za to na ogromną pochwałę zasługuje perkusista formacji. Był to mój 4 koncert Muse i to właśnie w tym dniu zobaczyłam Dominica Howarda w najlepszej formie. Wyładowywał się na perkusji tak intensywnie, że przez większość występu skupiał uwagę wyłącznie na sobie. I choć w tym samym czasie trwał występ innego świetnego zespołu – Tame Impala – to przy zestawieniu z Muse nie miałam najmniejszego problemu z podjęciem decyzji, który koncert wybiorę. Brytyjczycy są mistrzami w kreowaniu niezapomnianego show, które w żaden sposób nie przyćmiewa ich kunsztu muzycznego. Wręcz przeciwnie – dzięki idealnie dobranym efektom specjalnym, doświadczenia słuchowe wkraczają na inny, kosmiczny poziom, tak charakterystyczny dla Muse.

Glass Animals. Muszę powiedzieć, że ten koncert zrobił na mnie spore wrażenie choćby przez to, że brzmienia zespołu rzeczywiście przywodzą na myśl dźwięki, które byłyby idealnym soundtrackiem do dokumentu o zwierzętach z krainy szklanych ludzi. Dźwięczne wstawki z temperamentem zdecydowanie przypadły mi do gustu.

Sam Smith. To był koncert na złapanie oddechu i coś dla fanów romantycznego popu. Main Stage błyszczało niczym wysadzane kryształkami, ciepłe światło unosiło podczas prezentacji doskonale znanych, subtelnych singli wykonawcy.

Szok festiwalu:

Parov Stelar Band. Muzycy po prostu emanowali seksem, zaprezentowali świetnie przygotowane widowisko, w którym wszystko było od początku do końca zaplanowane, a przez muzyczny klimat wypadli nieco spontanicznie, energetycznie i bardzo autentycznie. To był hipnotyzujący występ, cała publika bujała się do gorących rytmów, wielotysięczny tłum zbił się w jedną papkę równo pulsującą do wakacyjnych dźwięków. Wymiana energii między wykonawcami i publiką była bezbłędna, frontmanka, jak wycięta z teledysku, z ogromną wprawą rozkręcała koncert, a muzycy w czerni i bieli ze swoimi przeciwsłonecznymi okularami i dętymi instrumentami podtrzymywali temperament muzyczny i pisk wśród słuchaczek.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska

Zawody festiwalu:

Little Dragon. Koncert miał zaskoczyć klimatem, a zszokował jedynie brakiem oczekiwanej głębi dźwięku i czystości wokalu.

Macklemore & Ryan Lewis. Widziałam ich w Polsce na samodzielnym koncercie, podczas gdy na Lolli zamykali program dnia pierwszego. Spodziewałam się petardy, otrzymałam przemęczony już materiał i kompletny brak świeżości.

Osobity faworyt:

Dog Blood. Dla nieoświeconych, jest to projekt Skrillexa i Boys Noise. Gdy Skrillex puszcza Prodigy, to powietrze pęka. Moja reakcja była do przewidzenia. Rozkochana w ciężkim basie dostałam upragnioną dawkę rave’u. Dowiedziałam się również, że można sobie stłuc ząb – ot, jakie doświadczenia przynosi Skrillexowe pogo. W tłumie i na scenie istny pogrom. To była zdrowa dawka muzycznej miazgi. Ten występ uznaję za dużo lepszy od tego, który samodzielnie dał minionej zimy w Gdańsku.

fot. Kamila Jasińska

fot. Kamila Jasińska


Festiwal dla lubiących alkohol, kluby i dobre imprezy. Lollapalooza to miejsce pozbawione reguł, gdy je porównać do polskich eventów tej klasy. Zdecydowanie wyzwolony event warty swojej sławy i tak licznych odwiedzin.

Lollapalooza (fot. Kamila Jasińska)